بيدار گردد و در برابر حق تسليم شود و بيعت امام را بپذيرد كه در اين صورت ممكن است گناهان گذشتهء او مورد عفو قرار گيرد ؛ ولى اگر اين فرصت بگذرد و از آن استفاده نكند و لشكر اسلام بر او چيره شوند ديگر پشيمانى و ندامت سودى نخواهد داشت و توبهء از اعمال گذشته از او پذيرفته نخواهد شد و به راستى اگر وسوسه‌هاى « عمرو بن عاص » در ميان گروهى از افراد جاهل و نادان از لشكر كوفه تأثير نكرده بود تشكيلات معاويه به كلى در هم كوبيده مىشد و آنچه را امام در ذيل اين نامه آورده است تحقق مىيافت . قابل توجّه اينكه امام نامه را با سلام پايان مىدهد تا نصيحت خيرخواهانهء آخر نامه در معاويه مؤثر واقع شود ؛ ولى از آنجا كه معاويه باد غرور در سر داشت و عطش مقام و حكمرانى همه وجودش را پر كرده بود به علاوه كينه‌هاى پيشين مربوط به كشته شدن بستگان نزديكش در جنگ‌هاى اسلامى به دست تواناى على عليه السلام را فراموش نكرده بود ، اين نامه در دل او اثر نكرد و همچنان به راه نادرست خود ادامه داد . * * *